ఇలా నా ఒక్కడికే జరుగుతుందో లేక అందరికీ జరుగుతుందో నాకు తెలీదు గానీ అది మాత్రం అర్ధం కాని ఓ పెద్ద పజిల్. ఎప్పుడైనా బస్ లో ఊరెలుతున్నపుడు లేదా ఓ క్రొత్త ప్రదేశానికి వెళ్ళినప్పుడు ఒకరిద్దరు వ్యక్తులు మాత్రం అదే పనిగా తేరిపారా చూస్తుంటారు ఏదో బాగా పరిచయం ఉన్న వాళ్ళ లాగ. వాళ్లేమన్నా పరిచయస్తులా అంటే కాదు. పోనీ గతం లో ఎప్పుడైనా చూసామా అని ఆలోచిస్తే ఊహూ...ఎప్పుడూ చూడలేదనే చెబుతుంది మెదడు. మరి ఎందుకంత తీక్షణంగా (కనురెప్ప కూడా మూయకుండా) చూస్తారో ఎప్పటికీ అర్ధం కాదు. ఎంత అంటే వాళ్లను దాటి ముందుకు వెళ్లిపోయినా వెనక్కి తిరిగి మరీ చూస్తుంటారు. పోనీ వెళ్లి ఆడిగేద్దామంటే వెధవ మోహమాటమొకటి అడ్డొస్తుంది. ఏ ఊరెళ్లినా, బస్ లోంచి బయటకు చూసినా ఎవడో ఒకడు ఇదే కార్యక్రమంలో ఉంటాడు. నా ఒక్కడిమీదే ఇలా పగ పట్టినట్టు చూస్తున్నారా లేక అందరికీ ఇలాగే జరుగుతుంటుందా అన్నది నాకు ఎప్పటికీ జవాబు దొరకని ప్రశ్న!
నాలోనూ ఒక రచయిత ఉన్నాడు అన్న విషయం కొన్ని రోజుల క్రితం వరకూ నాకూ తెలీదు. అంటే యిప్పుడేదో గొప్ప రచయితనైపోయానని కాదు. ఏదో సరదాగా మొదలు పెట్టిన యీ బ్లాగులో యిన్ని పోస్టులు పెట్టబోతున్నానీ, పెడతాననీ, అసలేమాత్రం ఊహించలేదు. యిది నిజం. నేను పెట్టే ప్రతీ పోస్టూ మీకు నచ్చుతుందనే నా ఆశ. మరొక్క మాట. మీ స్పందన నాకు అత్యంత ప్రాణప్రదం. మీ స్పందనలు నాలో మరింత ఉత్సాహాన్ని నింపి మరిన్ని పోస్టులతో నా బ్లాగుని నింపటానికి ఆక్సిజన్ లా పనిచేస్తాయి. మీ స్పందనలనీ, అభిప్రాయాలని తెలియచేస్తారు కదూ. - వరప్రసాద్ దాసరి.
Showing posts with label చూపుల్తో గుచ్చి గుచ్చి చంపకే. Show all posts
Showing posts with label చూపుల్తో గుచ్చి గుచ్చి చంపకే. Show all posts
Wednesday, 24 May 2017
చూపుల్తో గుచ్చి గుచ్చి చంపకే
Subscribe to:
Posts (Atom)