అతి జాగ్రత్త

మొన్నామధ్య ఓ ఫంక్షన్ లో జరిగిన విషయమిది. యింటి మేడ మీద జరిగిందది. ఫ్రీ గా వచ్చిన భోజనాలు కాబట్టి పీకల దాక మేక్కేసి అది అరగటానికి అందరం కలిసి పిచ్చాపాటి మాట్లాడుకుంటున్నాము. ఆ ఫంక్షన్ కి వచ్చిన పిల్లలు మేడ మీద తెగ అల్లరి చేససేస్తున్నారు. అందులో ఓ పిల్లాడు మేడ చివర అంటే అంచులో నుంచొని ఆడుతున్నాడు. అంతే! వాళ్ళ నాన్న ఓ పెద్ద పొలికేక వేసి అమాంతం వాడి మీదకి దూకి ఒక్కసారిగా వాడిని యివతలకి లాగేసాడు. వాళ్ళమ్మ సంగతి సరే సరి. నెత్తీ నోరు కొట్టేసుకుంది. యిదంతా మేమో ప్రక్కన గమనిస్తున్నాము. మాలో ఒకాయన యిలా అన్నాడు
 "యిది చూసాక మీకేమీ అనిపించలేదా" అని.
"అనిపించడానికేముంది, పిల్లల్ని ఆ మాత్రం జాగ్రత్తగా చూసుకోవడం మంచిదేగా?" అన్నాడొకాయన.
"ఒక సారి మన చిన్ననాటి రోజుల్ని గుర్తు తెచ్చుకోండి. యిదే వయసులో చెట్లెక్కి జామకాయలు కోసేవాళ్ళం, పిల్ల కాలవల్లాంటివి అమాంతం దూకేసే వాళ్ళం. మనకప్పుడు అడ్డు చెప్పేవాళ్ళు లేరు. పొద్దున్న యింట్లోంచి వెళితే సాయంత్రం మళ్ళీ యింటికోచ్చేవాళ్ళం. మనమెక్కడ దూకుతున్నామో ఎక్కడ పాకుతున్నామో అడగటానికి మన పేరెంట్స్ మన కూడా వచ్చేవాళ్ళు కాదు. చదవక పొతే బాదేసేవారేమో గానీ యింత అతి జాగ్రత్తని చూపించేవాళ్ళు కాదు. అలాంటి వాతావరణంలో పెరిగిన మనం మన పిల్లల్ని మాత్రం అతి జాగ్రత్త పేరుతో వాళ్ళని మరీ విసిగించేస్తున్నామేమో అనిపిస్తుంది."
"పిల్లలన్నాక ఆ మాత్రం జాగ్రత్త ఉండాలి కదా? ఉంటే తప్పేంటి?" వాదనకి దిగాడొకాయన.
"నా ఉద్దేశ్యం అది కాదు. జాగ్రత్త ఉండాల్సిందే. కానీ అతి జాగ్రత్త ఉండకూడదనే నేను చెపుతోంది. మన పేరెంట్స్ మన విషయం లో తీసుకున్న జాగ్రత్తని మన పిల్లల విషయంలో అతి చేస్తున్నామేమో అనే అంటున్నా. అయినా మీకొక విషయం చెప్పాలి. ప్రతీ పిల్లాడికి ఓ సెన్సు పని చేస్తూ ఉంటుందని నా అభిప్రాయము. అది వాడిని ఎప్పుడూ జాగ్రత్తగా ఉండేలా చేస్తుంది. అది పని చేయబట్టే మనమంతా ఆ స్టేజి నుండి యిక్కడిదాక వచ్చాము. అందుకే అన్ని ఆటలు ఆడినా చెప్పుకోతగ్గ దెబ్బలు తగలకుండా బయట పడ్డాము. ఏమంటారు?"
అందరం ఆలోచనలో పడ్డాం.

ఖలేజా సినిమాకి ఈ పేరు పెట్టుంటే బాగుండేది

ఖలేజా సినిమా ఫెయిల్ అయిన విషయం తెలిసిందే. అందులో కొత్త విషయమేమీ లేదు. కానీ ఆ సినిమా ఫ్లాప్ అవ్వడానికి ప్రధాన కారణం మాత్రం 'మహేష్' ని దేవుడిగా చూపించడమే. సినిమా  చూస్తున్న ప్రేక్షకుడికి ఈ హఠాత్ పరిణామం మింగుడు పడలేదు. అలా కాకుండా మహేష్ దేవుడి క్యారెక్టరు వేస్తున్నాడని ప్రేక్షకుడు ముందుగా ప్రిపేర్ అయ్యుంటే ఆ సినిమా అంత ఫ్లాప్ అయ్యుండేది కాదేమో. అంటే ఆ సినిమాకి 'ఖలేజా' అని కాకుండా 'దేవుడు'  పెట్టుంటే బాగుండేదేమో.  

నందమూరి కళ్యాణ్ రాం - నారా రోహిత్...ఓ విషయం లో యిద్దరిదీ ఒకటే దారి

నందమూరి కళ్యాణ్ రాం,నారా రోహిత్ వీళ్ళిద్దరికీ ఓ విషయం లో పోలికుంది. రూపంలో కాదు. నటనలో అంత కన్నా కాదు. మరేంటి? దర్శకుల ఎంపికలో, కధ ఎంపికలో, హీరోయిన్ ఎంపికలో వీళ్ళిద్దరూ తమదైన మార్కు చూపిస్తుంటారు. మిగతా వాళ్ళలాగ ఒక సినిమా హిట్టవ్వగానే ఆ సినిమా దర్శకుడి వెంట పడడం, లేకపోతే ఆ సినిమాలోని హీరోయిన్ ని వెంటనే బుక్ చేసేయడం చేయరు. నందమూరి బాలకృష్ణ, జూ యన్ టీఆర్ లు తరచుగా చేసే తప్పులు యివే. ఒకసారి బాలకృష్ణ సినిమాలు గుర్తు తెచ్చుకోండి. అప్పట్లో చిరంజీవి నటించిన 'ఇంద్ర' హిట్టవ్వగానే అందులో నటించిన ఆర్తీ అగర్వాల్, సోనాలీ బెంద్రె లను యధాతదంగా తన పల్నాటి బ్రహ్మనాయుడు సినిమాలో పెట్టేసుకున్నాడు. దర్శకుడు కూడా సేం టూ సేం. బీ గోపాల్. సినిమా అట్టర్ ఫ్లాప్. అలాగే 'ఆది' సినిమా హిట్టవ్వగానే వినాయక్ వెంటబడి చెన్నకేశవ రెడ్డి సినిమా తీస్తే అది ఘోర పరాజయం.
జూ యన్ టీఆర్ కూడా అంతే. గబ్బర్ సింగ్ హిట్టవ్వగానే హరీష్ శంకర్ తో రామయ్యా వస్తావయ్యా, 'అత్తారింటికి దారేదీ' హిట్టవ్వగానే అందులో నటించిన ప్రణీత, సమంత లతో 'రభస ', కిక్ హిట్టవ్వగానే వెంటనే సురేందర్ రెడ్డితో ఊసరవెల్లి, కొన్ని సినిమాలు హిట్టవ్వగానే శ్రీను వైట్లతో 'బాద్షా' యిలా చెప్పుకుంటూ పోతే యిద్దరికీ యిలా కాంబినేషన్లు, హిట్టు దర్శకుల వెంటపడి చేతులు కాల్చ్ణుకున్న సందర్భాలు ఎన్నో.
యిలా చేయడం తప్పా ఒప్పా అన్నది కాదు ప్రశ్న. ఒక సినిమా హిట్టవడమన్నది కేవలం కాంబినేషను వలనో లేక దర్శకుడి పేరు వలనో సాధ్యం కాదు. సినిమాలో విషయముండాలి. దాని తర్వాతే ఏదైనా.
యిక కళ్యాణ్ రాం, నారా రోహిత్ ల గురించి చెప్పుకుంటే వీళ్ళిద్దరూ యిప్పటి వరకూ తాము నటించిన సినిమాలను ఒక సారి పరిశీలించండి. వీరిద్దరూ హిట్టు దర్శకుల వెంట పడకుండా కాంబినేషన్ల జోలికి పోకుండా ఎప్పుడూ కొత్తదనానికి స్వాగతిస్తుంటారు హిట్టూ ఫ్లాపు లతో సంబంధం లేకుండా.  ఏమంటారు?!

వాళ్ళే మర్చిపోయారు మనకెందుకంట !

మా పేర్లు ఇవి కాదు మహాప్రభో అని ఎన్ని సార్లు మొత్తుకున్నా మన తెలుగు మీడియా, సినిమా పత్రికలు వీళ్ళ పేర్లని ఇలాగే వ్రాస్తుంటాయి.

సిమ్రన్  (అసలు పేరు)       -     సిమ్రాన్ (సినిమా పత్రికలు వ్రాసే పేరు)
అలీ     (అసలు పేరు)         -     ఆలీ  (సినిమా పత్రికలు వ్రాసే పేరు)
శ్రియ   (అసలు పేరు)         -     శ్రేయ లేక శ్రీయ  (సినిమా పత్రికలు వ్రాసే పేరు)
అసిన్  (అసలు పేరు)         -     ఆసిన్  (సినిమా పత్రికలు వ్రాసే పేరు)

యిచ్చట నీతులు బోధించబడును

ఈ నగరానికేమయింది? ఒక వైపు నుసి మరో వైపు మసి (కరెక్టేనా?) .....
పొగ త్రాగటం ఆరోగ్యానికి హానికరం......
మద్యం సేవించుట ఆరోగ్యానికి హానికరం....
యిలాంటి ప్రకటనలూ నీతి బోధలూ గత సంవత్సరం నించి అనుకుంటా ప్రతీ సినిమా లోనూ చూసే భాగ్యం కలుగుతోంది. అసలేమిటి ఈ నీతి బోధల సారాంశం? ఈ ప్రభుత్వాలకి అకస్మాత్తుగా ప్రజల ఆరోగ్యం మీద ఎందుకు ప్రేమ పుట్టుకొచ్చింది?
అదేంటి... పొగ త్రాగడం, మద్యం సేవించడం ఆరోగ్యానికి హానికరం అయినపుడు  అలా నీతులు బోధించడం మంచిదే కదా అనేగా మీ సందేహం?! వస్తున్నా.....
సిగరెట్ త్రాగటం, మద్యం సేవించడం ఆరోగ్యానికి హానికరం అన్నవి  ని.....జ్ఝం....  గా నిజమే. కానీ ఈ రెండు మాత్రమే ఆరోగ్యానికి హానికరం కాదు కదా? ఈ లోకం లో హానికరమైనవి యింకా బోలెడన్ని ఉన్నాయి కదా? వాటన్నిటినీ వదిలేసి కేవలం ఈ రెండింటినే పట్టుకోవటంలో అర్ధమేంటి? పోనీ ఈ ప్రచారం వలన వాటి అమ్మకాల్లో ఏమైనా మార్పులొచ్చాయా? పోనీ ప్రభుత్వాలు ఏమైనా ఆ దిశగా కృషి చేస్తున్నాయా అంటే అదీ లేదు. పోటీ పడీ మరీ అమ్మిస్తున్నాయి. ఈ మధ్యే చూస్తున్నాము. గవర్నమెంటే స్వయంగా మద్యం దుకాణాలు తెరిచీ మరీ అమ్ముతోంది మద్యాన్ని. సరే అమ్ముకోనివ్వండి. మరి మధ్యలో ఈ నీతి సూత్రాలెందుకు? ఎవరిని మోసం చేయడానికి? 
యింకొక విషయమేమిటంటే మనం సినిమాలో లీనమయ్యి చూస్తున్నప్పుడు హీరో, లేక విలన్,  లేక ఎవరైనా సిగరెట్ త్రాగుతున్న సీన్ గానీ మద్యం సేవించే సీనో వస్తే వెంటనే "పొగ త్రాగడం ఆరోగ్యానికి హానికరం" అనో లేక "మద్యం సేవించడం ఆరోగ్యానికి హానికరం" అనో ఓ మూల ప్రకటన వచ్చేస్తోంది ఆటోమేటిగ్గా. ఆ మాటకొస్తే సినిమాల్లో రేపులు, హత్యలు, కిడ్నాపులూ, ర్యాగింగు, అమ్మాయిల్ని టీజింగ్ సన్నివేశాలూ, మోసాలూ, యింకా చెప్పుకుంటూ పోతే ఈ పేజీకి సరిపడనన్ని ఉంటాయి. మరి ఆయా సన్నివేశాలొచ్చినప్పుడు సిగరెట్, మద్యం సన్నివేశాలకు ఎలాగైతే నీతి బోధలు చేస్తున్నారో అలాగే వాటికి కూడా చేయాలి కదా? 
ఉదాహరణకి....
ఎవరైనా బజ్జీలు తినే సన్నివేశమొచ్చిందనుకోండి, వెంటనే ఓ మూలన యిలాంటి ప్రకటన రావాలి
"బజ్జీలు తినడం ఆరోగ్యానికి హానికరం. ఎందుకంటే అందులో బోలెడంత నూనె ఉంటుంది"
ర్యాగింగు సీను వచ్చిందనుకోండి, యిలా రావాలి
"ర్యాగింగు చట్టరీత్యా నేరం. ర్యాగింగు చేసిన వాళ్ళకు కఠినమైన శిక్షలు పడతాయి"
రేప్ సన్నివేశమొస్తే యిలా రావాలి
"మానభంగం మన యింటా వంటా లేదు. ఏదైనా అడిగి సాధించుకోండి. బలవంతం వద్దు. చట్ట రీత్యా నేరం కూడానూ"
ఫైటుంగు సన్నివేశాలొచ్చినప్పుడు
"మనది శాంతి కాముక దేశం. యుద్ధాలొద్దు. చర్చించుకొని పరిష్కరించుకోండి. ఉభయులకూ లాభం"
 వ్యభిచార సన్నివేశమొస్తే
"శుభ్రంగా పెళ్ళి చేసుకోండి. యిలాంటివి వద్దు. తప్పదనుకుంటే కండోం వాడండి"
ఈవ్ టీజింగు సన్నివేశమొస్తే
"మీకూ అక్కో చెల్లో ఉన్నారన్న విషయం గుర్తు పెట్టుకోండి"
యిలా ప్రతీ సన్నివేశానికి వేయాలన్న మాట.
వీటన్నిటినీ వదిలేసి కేవలం సిగరెట్, మద్యం మీద పడి ఏం లాభం? అయినా ఒక సినిమాని చూట్టానికి ఎందుకెళతాము? నీతులు నేర్చుకోవటానికి అయితే కాదు కదా?

ఈ ప్రభుత్వాలకి ఏమయ్యింది? ఒక వైపు సిగరెట్లు మద్యం అమ్మకాల ప్రోత్సాహం, మరొక వైపు జనాలకి నీతి బోధలు" 

ఎక్కడ ఎక్కడ ఎక్కడ దాగున్నావే.....

ఆ మధ్య ఓ క్రీము కొందామని ఓ సూపరు మార్కెటుకెళ్ళాను. నాకు కావలసిన క్రీము దొరికింది. దాని రేటు ఎంతో చూద్దామని దాని క్రింద భాగంలో చూసాను. కనబడలే!. పైనా క్రిందా వెనుకా ముందూ ఊహూ.... ఎక్కడా కనబడలే. చివరికి వెతగ్గా వెతగ్గా నా శ్రమ ఫలించి దాని రేటు అతి కష్టం మీద పట్టుకోగలిగాను. ఓ మారుమూల చిన్న అక్షరాలతో యిలా వ్రాసి ఉంది "see bottom for the rate and expiry date". అంటే నా అన్వేషణ యింకా పూర్తికాలేదన్నమాట. ఆ క్రీము క్రింది భాగములో ఓ చిన్న మడత పెట్టిన భాగములో ముద్రించిన అక్షరాలతో కాకుండా అక్షరాలను చెక్కినట్టుగా కనిపించింది దాని రేటూ, ఎక్స్ పైరీ డేటూ.      
నాకర్ధం కాని విషయమేమిటంటే అన్నీ అంటే ఆ ప్రొడక్టు తాలూకా వివరాలు గట్రా పెద్ద పెద్ద అక్షరాలతో ముద్రించి ఈ రేటు, expiry date లను ఏదో మారుమూల ఎవరికీ కనబడకుండా అంత చిన్న చిన్న అక్షరాలలో వుంచవలసిన అవసరమేమిటి? అంటే దాని ధర చెప్పటానికి (చూపించడానికి) అంత సిగ్గు పడుతున్నారా? లేక వినియోగదారుడికి "మా రేటు కనుక్కో చూద్దాం" అని పరీక్ష లాంటిది ఏదైనా పెడుతున్నారా? యిప్పుడొస్తున్న అన్ని ప్రొడక్టులకీ యిదే తంతు. ఏమిటో??? 

దువ్వెన ఎక్కువగా ఎవరిదగ్గరుంటుందో తెలుసా?

కారణమేమిటో తెలీదుగానీ జుట్టు ఉన్నవాళ్ళకంటే జుట్టులేనివాళ్ళే (బట్టతల వాళ్ళు) దువ్వెన ఎక్కువ పెట్టుకొని తిరుగుతారు జేబులో. నెత్తిమీద జుట్టు లేకపోయినా ఎక్కువగా అద్దంలో చూసుకొనేదీ, తల దువ్వుకొనేదీ కూడా వాళ్ళే  !!

ఉప్పుకప్పురంబు నొక్క పోలికనుండు...

 నాకు ఎందుకో....  వీళ్ళ మధ్య పోలికలు ఉన్నట్టు అనిపిస్తాయి. మరి మీకో ?
 

యిచ్చట మీ స్థలాలు భద్రపరచబడును

ఒక స్థలం కొనే ముందు మనము వంద ఎంక్వయిరీలు చేసి వెయ్యి మందిని అడిగి మరో లక్ష సార్లు డాక్యుమెంట్లూ గట్రా చదువుకుని గానీ కొనము. యిదంతా ఎందుకంటే మోసపోయే అవకాశముంది కాబట్టి. కదా? యింతా చేసి స్థలం కొన్నాక మనము మరో చోటికి ట్రాన్స్ ఫరు అవ్వడము గానీ, లేదా దాన్ని పట్టించుకొనే తీరిక గానీ లేకపోవడం జరగొచ్చు. లేదా ఫారినుకి వెళ్ళి అక్కడ సెటిల్ అయ్యే అవకాశం రావొచ్చు. మరి మన స్థలానికి రక్షణ ఏది? ఈ లోపు ఎవరైనా కబ్జా చేస్తే? లేక మనకు తెలియకుండా నకిలీ దస్తావేజులు సృష్టించి అమ్మేస్తేనో? మరెలా?
వస్తున్నా. మనం రైల్వే స్టేషను లో క్లాక్ రూం చూసాము కదా. అది మన సామాను భద్ర పరిచే గది. మన సామానుని అక్కడ పెట్టుకున్నందుకు వాళ్ళు గంటకు యింత అని వసూలు చెస్తారు మన దగ్గర. అదే పద్దతిని మన స్థలాల్ని భద్ర పరిచే వ్యవస్థ ఒకటుంటే బాగుంటుంది కదూ? మన స్థలాల్ని ఎవరి కబ్జాకి గురి అవనీయకుండా, మన ప్రమేయం లేకుండా యింకొకరికి అమ్మేయకుండా భద్ర పరిచే ఏజెన్సీ గానీ లేదా అలాంటిదే మరొకటో ఉంటే బాగుంటుంది కదూ? దాని కోసం సంవత్సరానికి యింత అని వసూలు చేసినా మనం ఆనందంగా యిస్తాం. ఏమంటారు? యిలాంటి బిజినెస్ ఎవరైనా మొదలు పెడితే డబ్బులే డబ్బులు అని నా అభిప్రాయం. 

హిందీ చానల్ కే డబ్బింగు చెప్పేస్తే పోలా?

యిప్పుడు షేర్ల వ్యాపారం చేసేవాళ్ళకి ఓ తెలుగు న్యూస్ చానల్ ఉంటే బాగుండును కదా? అటువంటివి కేవలం హిందీ లో మాత్రమే ఉన్నాయి యిప్పుడు. తెలుగులో కూడా ప్రారంభిస్తే బాగుంటుందని నా అభిప్రాయం.